W produkcji elementów samochodowych nierównomierne utwardzenie powłoki proszkowej lub nadruków skutkuje odrzuceniem produktu – a konieczność ponownej obróbki obniża efektywność produkcji. Jeśli użyć wyłącznie promieniowania IR, grube warstwy nie zostaną należycie utwardzone. Z kolei użycie wyłącznie promieniowania UV może prowadzić do odkształceń podatków wrażliwych na ciepło. Praktycznym rozwiązaniem jest zastosowanie kombinacji obu metod: najpierw używa się IR, aby podnieść temperaturę materiału, a następnie lampy UV do utwardzenia powłoki.
Co naprawdę ma znaczenie z technicznego punktu widzenia Należy dostosować spektrum promieniowania UV do charakterystyk fotoinicjatora oraz grubości powłoki. Dla standardowych tuszy UV na bazie rtęci o długości fali 365 nm uzyskuje się głębokie przenikanie i szybkie utwardzenie powłoki. W przypadku cienkich warstw lub warstw nakładanych na powierzchnię, długość fali 385 nm lub 405 nm pozwala na efektywne utwardzenie powłoki bez przeciążania systemu.
Nie chodzi tylko o długość fali – ważna jest również gęstość energii. Potrzebna jest stała, mierzalna dawka energii – zwykle 500–1,500 mJ/cm² dla większości przemysłowych tuszy UV – dostarczana przez lampę, której maksymalna intensywność promieniowania odpowiada tej dawce przy danej prędkości produkcji. Wykorzystanie wysokojakościowego kwarcu, dychoicznych reflektorów oraz pracy bez ozonu zapewnia przewidywalność wyników i ułatwia konserwację.
Dlaczego to działa w procesie wykończenia elementów samochodowych W procesie wykończenia akcesoriów i komponentów samochodowych metoda hybrydowa skraca czas utwardzania powłoki, jednocześnie zapewniając pełną polimeryzację. Etap z użyciem IR podnosi temperaturę materiału, a następnie lampa UV doprowadza do jego utwardzenia w ciągu kilku sekund. Dzięki temu uzyskuje się natychmiastową wytrzymałość powłoki, lepszą odporność na zarysowania i działanie chemikaliów, a także konsekwentną jakość powłoki.
Efekty widać już na etapie produkcji: mniej odrzuconych produktów na grubych powierzchniach, szybsza zmiana produktów oraz mniejsze zużycie energii, ponieważ nie trzeba ogrzewać całego elementu, a energia świetlna jest dostarczana tylko tam, gdzie jest potrzebna do utwardzenia powłoki.
Co należy uwzględnić Kluczowe jest prawidłowe umiejscowienie lampy oraz kontrola temperatury. Reflektory UV i zasłony muszą być oddzielone od ciepła emitowanego przez lampę IR, w przeciwnym razie może dojść do zaburzeń w pracy lampy. Ponadto moc lampy spada z upływem czasu – należy regularnie sprawdzać jej parametry i ustalać plan wymiany lampy na podstawie pomiarów intensywności promieniowania.
A gdy dobieramy moduł UV do maszyny, musimy uwzględnić specyfikę procesu. Do druku offsetowego należy używać lamp o precyzyjnej geometrii. Do druku flexo i na wąskich taśmach lepiej nadają się lampy o wysokiej intensywności promieniowania. W przypadku druku sitowego, gdzie warstwy tuszu są grubsze, należy wybrać lampy z chłodzeniem powietrzem.